Internet je mreza svih mreza koje sve medjusobno komuniciraju na dogovarajućem jeziku koji se zove protokol.. Taj protokol je poznat pod imenom TCP/IP. Postoji doslovno na milione mreza koje su povezane na internet, a on i dalje neprestano raste zadivljujucom brzinom.

Pocetkom 60-ih godina, americka vojska je uz pomoc Advanced Research Projects Administration (ARPA) htjela da svoju komandnu strukturu ucini otpornom na nuklearni napad. U to vrijeme njihov sistem se oslanjao na centralni štab koji je usmjeravao sve informacije do kljucnih vojnih objekata ili cvorišta i od njih. Ova struktura je bila poznata kao zrakasta mreza (ili mreza osovine i zbica). Problem sa zrakastom mrezom bio je u tome što, ako bi osovina (centrala u glavnom štabu) bila uništena, sva pojedinacna cvorišta bi bila onemogucena u medjusobnoj komunikaciji.

Sredinom 60-ih godina ARPA je finansirala istrazivanje koje je razvilo tehnologiju potrebnu za stvaranje mreze 'svaki sa svakim'; to je mreza koja omogucava da svako cvorište komunicira sa bilo kojim drugim u mrezi. Pošto je sada na raspolaganju bilo više puteva za prijenos poruka, one su mogle da zaobilaze kompjutere koji bi bili onesposobljeni. Da bi ovo bilo moguce, bila je potrebna nova tehnologija koja je postala poznata kaorazmjena paketa.

Internet kakav danas poznajemo zasniva se na razmjeni paketa. To znaci da se poruke koje se šalju putem interneta "razbijaju" na male pakete informacija. Svaki paketic sadrzi dio poruke, podatke o sopstvenom mjestu u nizu paketa, te adresu odakle dolazi i kuda ide.

Poruka: Hello

Poruka podjeljena na dva paketa

Svaki poslati paketic pronalazi najefikasniji put kroz mrezu zaobilazeci kompjutere koji su onesposobljeni. Kada stignu na odredište, paketici se ponovo spajaju u prvobitnu poruku. To je slicno kao da se špil karata pošalje u 52 koverte od Sarajeva do Banja Luke. Vojska je primjetila još jednu prednost razmjene paketa: tako je daleko teze nezeljeno presretanje i citanje poruka.

1969. godine, naucnici su izvjeli probu interneta poslavši poruku od Univerziteta Kalifornije, Los Andjeles (UCLA) do the Stanford research Insitute. Dvije godine posle toga neko je napravio skicu interneta (što je danas nemoguce uraditi).

Internet ne treba poistovjecivati sa World Wide Web-om. Internet se zasniva na jedinstvenom jeziku ili protokolu (TCP/IP) koji pociva na razmjeni paketa. Svi kompjuteri koji su dio interneta moraju, po svojoj definiciji, "govoriti" ovim jezikom. U isto vrijeme, internet podrzava i nekoliko drugih protokola u okviru TCP/IP.

Kada se spomene rec Internet uglavnom se pomisli na njegov najnoviji, napristupacniji i najzastupljeniji servis World Wide Web. Nastao je krajem 80tih godina, sa zeljom njegovih kreatora da Internet priblize sirokoj publici i bas zato upotreba Interneta postaje svakim danom sve jednostavnija tako da od 1994. godine on zamenjuje sve mnogo slozenije servise.

Web stranice su pohranjene na kompjuterima koji se nazivaju web serveri. Kompjuteri koji pristupaju dokumentima na serverima zovu se web klijenti, a web stranice će vam prikazati web pretraživači. Neki od poznatijih su Internet Explorer, Firefox, Safari, Opera... Web pretraživač šalje zahtjev web serveru za dohvatanje stranice pomoću web adrese, npr: www.skola.ba. Kolekcija web stranica na određenoj lokaciji čine web site. Da bi korisnici mogli vidjeti neku web stranicu ona mora biti objavljena, odnosno web stranice moraju biti smještene na web server. Vaš PC može poslužiti kao server ako je spojen na mrežu ali uobičajeno je da taj zadatak za vas obavi specijalizirani hosting provajder koji će vaš web site smjestiti na svoj web server i tako će on postati dostupan svim korisnicima u svakom trenutku, ta usluga se zove web hosting.

Izgradjen je na bazi “hiperteksta” gde su dokumenti povezani vezama, tako da tesktovi ukazuju jedan na drugi. Potrebno je samo kliknuti misem na podvucenu rec ili frazu i otvorice se novi dokument. Metod pristupa podacima na Web-u je zaista drugaciji od citanja knjige, jer nas ona navodi da tekst citamo sukcesivno kako su strane i poglavlja u njoj napisane. Za razliku od linearnog pristupa u knjizi, hipertekst se cita interaktivnim i spontanim setanjem (popularno, jedrenje “Net surfing”) kroz ovu hipermediju. Takoðe Web dokumenti pored teksta sadrze i slike koje su cesto pokretne, seme, audio i video zapise. Svi WWW dokumenti se citaju pomocu posebnih programa, brousera.

Kompjuter na mrezi koristi poseban protokol, Hypertext Transmission Protocol (HTTP), da bi dobio dokument sa drugog racunara. Svaka strana na WWW ima svoju jedinstvenu adresu, Uniform Resource Locator (URL), http:// nam govori koji je protokol u pitanju (u ovom slucaju HTTP) BeoCITY.com, oznacava racunar sa koga se zove dokument.

Zbog ogromnog broja kompjutera na internetu, morao se pronaci metod pomocu kojeg bi se oni medjusobno razlikovali. Da bi se kompjuteri na internetu jedinstveno razlikovali, svakom kompjuteru je dodijeljena IPadresa. Zamislite je kao telefonski broj kompjutera. Jedna takva adresa bi izgledala ovako:

216.188.155.109

Ali taj telefonski broj kompjutera se teško pamti, pa su se kreatori interneta dosjetili da svakom kompjuteru povezanom na mrezu dodijele identifikator koji je lak za pamcenje, i nazvali su ga ime domena. Jedno ime domena izgleda ovako:http://www.drewsullivan.com

Vec smo rekli šta je http. A wwwispred imena je konvencija (ne pravilo) koja govori o tome da vaš pretrazivac zahtijeva neku web stranu. Takodje cete naci adrese sajtova koje pocinju sa ftp, što znaci da preko pretrazivaca pristupate nekom ftp sajtu. Ekstenzija com na kraju adrese je još jedna konvencija koja sajt odredjuje kao komercijalni

Ako ste se vec koristili web, gore navedena web adresa bi trebalo da vam izgleda poznato. Ona sluzi da identifikuje kompjuter na World Wide Webu kome pristupate. Zapravo, mozete koristiti ili ime domena ili IP adresu da bi ste odrijedili web sajt na koji zelite da odete - i jedno i drugo ce vas odvjesti do zeljenog sajta. Probajte i sami. U kucicu za upisivanje adrese sajta u vašem pretrazivacu (address) ukucajte broj IP adrese i pratite šta se dogadja.

Internet isto tako mozete zamisliti kao ogromno skladište prepuno ormarica za odlaganje dokumenata. Svaki ormaric ima svoj jedinstveni broj ili ime. Kada zatrazite neku web stranu, vi u stvari tacno odredjujete ormaric, fioku i direktorij u kojem se ona nalazi, kao i samu stanu. Sluzbenik brzo odlazi do ormarica, otvara fioku, vadi stranu koju se trazili i daje vam je.U stvarnosti, kada ukucate neku adresu u web pretrazivac, vaš kompjuter formira zahtjev za njom i evo šta se dogadja:Vaš zahtjev se "razbija" na pakete, i svaki paket putuje internetom do web servera koji je odredjen adresom koju ste ukucali.

Web server ponovo sastavlja vašu poruku u cjelinu.

Web server nalazi stranu koju ste zatrazili, "razbija" je na pakete i šalje ih kroz internet.

Vaš web pretrazivac prima te pakete i spaja ih u prvobitnu cjelinu. Zatim vam tu rekonstruiranu poruku prikazuje na ekranu.U stvarnosti je sve ovo nešto komplikovanije, ali mislim da ste shvatili o cemu se radi.

Web neprestano raste nevjerovatnom brzinom. World Wide Web predstavlja najveci dio tog razvoja, što je podatak vrijedan paznje buduci da do prije nekoliko godina WWW nije ni postojao.